อง” เธอเอ่ย มองหน้าองครักษ์ลับที่กำลังตะลึงงันคนนั้น เธอยิ้มบอกว่า “อย่าทำให้คนอื่นแตกตื่น”
“ขอรับ นายท่าน”
องครักษ์ลับคนนั้นรับคำ ก่อนจะถอยออกไปเงียบๆ ขณะเดียวกันก็กำชับองครักษ์ลับคนอื่นๆ ด้วย ด้วยประการฉะนี้ เฟิ่งจิ่วจึงตรงไปที่เรือนของเหลิ่งซวงโดยหลบเลี่ยงบ่าวรับใช้ในจวน แต่ไ ไม่ได้หลบเลี่ยงองครักษ์ลับพวกนั้น เธอตั้งใจว่าจะไปดูลูกก่อน
องครักษ์ลับที่อยู่ในที่มืดเห็นเฟิ่งจิ่วเข้าไปในเรือนของเหลิ่งซวง อดพึมพำขึ้นมาไม่ได้ว่า “ทำไมนายท่านชอบแต่งตัวเป็นขอทานเช่นนั้น? เจ้าดูสิ แม้แต่หน้าก็แปลงโฉมด้วย หากไม่ ใช่เสียงและท่าทางการเคลื่อนไหวนั่น ข้าก็จำนางไม่ได้จริงๆ”
“นายท่านทำอะไรจำเป็นต้องบอกพวกเราด้วยหรือ? นางทำอย่างนี้จะต้องมีเหตุผลแน่” องครักษ์ลับอีกคนเอ่ย
“แต่เหตุใดนายท่านกลับมาเร็วเช่นนี้? ดูท่าทางนายท่านน่าจะกลับมาอย่างเงียบๆ ด้วย ไม่รู้ว่าทางหอยาสวรรค์จะรู้เรื่องหรือยัง?”
“นายท่านไม่ได้พูด พวกเราก็อย่าถาม นายท่านบอกแล้ว อย่ากระโตกกระตาก นอกจากพวกเราองครักษ์ลับ คนอื่นรู้หรือไม
