่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราควรยุ่ง หากนายท่านอยากให้พวกเขารู้ พวกเขาย ย่อมรู้เอง”
ในห้อง ประตูเรือนถูกผลักออก เหลิ่งซวงที่กำลังฝึกวรยุทธ์ลืมตาทันที “ใครน่ะ!”
“ข้าเอง” เฟิ่งจิ่วพูดขึ้น สาวเท้าเดินเข้าไป
ครั้นเห็นนายท่านในชุดขอทาน เหลิ่งซวงตะลึงงัน “นายท่าน? ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
“วันนี้เพิ่งเข้าเมืองมา ข้าไปหอยาสวรรค์มาแล้วจึงค่อยกลับมา” เฟิ่งจิ่วเดินเข้าไป หันไปมองเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิท ยิ้มบอกว่า “เจ้าตัวเล็กพักนี้ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นนี่นา!”
เธอตั้งใจจะอุ้มลูกขึ้นมา แต่พอเห็นสภาพมอมแมมของตนเองก็หดมือกลับ
“นายท่าน ข้าจะสั่งให้คนเตรียมน้ำให้ท่านอาบก็แล้วกัน!” เหลิ่งซวงกล่าว
“ข้าจะอาบในห้องเจ้านี่แหละ! อย่าให้คนในจวนรู้ว่าข้ากลับมาแล้ว โดยเฉพาะแขกในเรือนฝั่นตะวันตกนั่น” เฟิ่งจิ่วกำชับ เธอบิดขี้เกียจ ก่อนหันไปสังเกตห้องของเหลิ่งซวง
เหลิ่งซวงสีหน้าไหวระริก รอยยิ้มพาดผ่านดวงตาไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรับคำทันที “เจ้าค่ะ” เธอออกไปข้างนอกเพื่อกำชับให้คนเตรียมน้ำอาบ และยกอาหารเข้ามาให้
ไม่นานบ่าวรับใช้ก็ยกข้าวต้มและกับแกล้มจำนวนหนึ่งมาถึง ขณะกำลังจะ
