หรือ?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เจ้าตำหนักซื้อมาให้นายท่านน้อยตอนกลับมาวันนี้”
เหลิ่งซวงบอกอีกว่า “เจ้าตำหนักกลับมาก็ให้ข้าอุ้มนายท่านน้อยไปที่ห้องโถงใหญ่ เขาอุ้มนายท่านน้อยเล่นอยู่ในห้องโถงใหญ่ครู่หนึ่ง ยังป้อนข้าวให้นายท่านน้อยด้วย จนนายท่าน นน้อยหลับแล้วถึงค่อยให้ข้าอุ้มกลับมา”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วก็ประหลาดใจ ยิ้มถามว่า “เขาเล่นกับเด็กเป็นด้วยหรือ? ไม่นึกเลยว่าจะซื้อกลองไม้เขย่าให้ห้าวเอ๋อร์เป็นด้วย?”
“นายท่าน เจ้าตำหนักดีกับนายท่านน้อยมาก” เหลิ่งซวงบอก
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ พลางหยอกเด็กน้อยบนเตียงเล่นไปด้วย “อย่างไรเสียนี่ก็เป็นลูกคนแรกของเรา จะไม่ดีด้วยได้หรือ? เสี่ยวห้าวเอ๋อร์ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
“เอิ้กๆๆ…”
เด็กน้อยยกมือยกเท้าสะเปะสะปะและหัวเราะเสียงดังเอิ้กๆ ใบหน้าจ้ำม่ำ ดวงตาหยักโค้งเหมือนจันทร์เสี้ยว ตัวเล็กกระจิดริดนั่นช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก เฟิ่งจิ่วอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงไปหอ อมแก้มขาวเนียนของเขาหนึ่งที
“มาๆ ท่านแม่หอมหนึ่งที” เธอยิ้มหวานขณะเอ่ย อุ้มเด็กขึ้นมาแล้วหอมแก้มเขาหนักๆ หนึ่
