เจ๋อ จึงยิ้มและขานเรียก “ศิษย์พี่”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยุดเดินแล้วหันไปมองนางแวบหนึ่ง สายตาจับต้องไปยังสิ่งที่อยู่ในมือนาง
เห็นสายตาของเขาที่มองมา อวิ๋นเสวี่ยซินจึงอธิบายว่า “ข้าได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ คิดว่าน่าจะหิวข่าว จึงสั่งครัวให้ต้มข้าวต้มเละถ้วยหนึ่ง ตั้งใจจะยกไปให้เหลิ่งซวง ให้นางป้อ อนเด็ก”
“เรื่องพวกนี้บ่าวรับใช้ทำเองได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อว่า
อวิ๋นเสวี่ยซินยิ้มๆ “ศิษย์พี่พูดอะไรอย่างนั้น ตอนนี้ข้าอยู่ที่นี่ ได้รับการดูแลจากศิษย์พี่และคนของจวนเฟิ่ง หากมีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้ ข้าย่อมไม่บ่ายเบี่ยง ยิ่งไม่ต้องพู ดถึงแค่ยกข้าวต้มมาให้ถ้วยเดียวอย่างนี้”
