ข้าข้ามไปฝั่งนั้นด้วย” พูดมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วหัวเราะขึ้นมา “โชคดีที่ไม่ได้ข้ามไป หากข้ามไปแล้วไม่รู้ข้าจะได้กลับมาเมื่อไร”
ทั้งสองฟังแล้วก็ประหลาดใจ พวกเขารู้ว่าใต้หล้ากว้างใหญ่มีเรื่องประหลาดมากมาย แต่กลับไม่เคยรู้ว่าบนท้องฟ้า บนจุดสูงสุดของบันไดสู่แดนเซียนจะยังมีประตูสู่โลกอีกใบหนึ่งอยู่ด้วย ย
“นายท่าน ท่านสามารถไปที่ยังสถานที่เช่นนั้นได้ แล้วเหตุใดจึงไม่ไปเล่า? บางทีหากท่านไปทางนั้นแล้ว คนพวกนั้นอาจตามหาท่านไม่พบแล้ว” ตู้ฝานอดพูดขึ้นไม่ได้ โอกาสเช่นนี้กลับถ ถูกปล่อยทิ้งไปให้เสียเปล่าแล้ว
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “จะเป็นสถานที่ดีอีกแค่ไหนแล้วอย่างไรเล่า? ครอบครัวและสหายของข้า คนที่ข้าคำนึงหาล้วนอยู่ทางนี้ ไปทางนั้นแล้วจะมีความหมายอะไร?”
