ญิงคนนี้ไม่ยอมพักที่จวนหลิงแต่กลับมาพักที่จวนเฟิ่งของพวกเขา หนำซ้ำยังไม่มีจิตสำนึกของการเป็นแขกเลยแม้แต่น้อย
ไป๋ชิงเฉิงได้ฟังอย่างนั้นก็วางใจ กล่าวว่า “อย่างนั้นข้าไปดูข้างหน้าหน่อย นายท่านน้อยหลับแล้ว เจ้าพาเข้าไปนอนในห้องเถอะ!”
“อืม” เหลิ่งซวงรับคำ มองดูนางออกไป ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยที่กำลังหลับสนิทเข้าไปในห้อง หลังจากวางเด็กลงบนเตียง เธอนั่งเฝ้าข้างเตียงพลางฝึกวรยุทธ์ไปด้วย
นายท่านไม่อยู่บ้าน หน้าที่ดูแลนายท่านน้อยจึงเป็นของพวกนาง เจ้าตำหนักแวะมาดูเด็กน้อยบ้างเป็นบางคราว อยู่เพียงไม่นานก็กลับไป ส่วนคนอย่างหญิงแซ่อวิ๋นผู้นั้น นางไม่ยอมให้เข ข้าใกล้เด็กน้อยเด็ดขาด
สาวเท้าเดินไปที่เรือน ครั้นกลับมาถึงห้องในเรือนเล็ก ประตูปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงชุดขาวพลันหายไป นางนั่งดื่มชาที่โต๊ะ นัยน์ตาเย็นชาสะท้อนแววเหี้ยมเกรียม ยังหลงเหลือ ความอ่อนโยนเหมือนก่อนหน้านี้เสียที่ไหน?
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ในหอยาสวรรค์
เซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนตั่งเตี้ยในห้องใต้หลังคา ครั้นได้ยินเสีย
