ิ่งหวาก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว
“ขอรับ” เขารับคำ ก่อนจะหันตัวเดินออกไป
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอนกายพักผ่อนที่นี่ครู่หนึ่ง กระทั่งยามหัวค่ำจึงค่อยกลับออกไป มุ่งหน้าไปยังจวนเฟิ่ง ตอนที่อยู่บนถนน เห็นบนแผงลอยเล็กๆ มีกลองไม้เขย่าที่เป็นของเด็กเล่น เขาส สั่งให้ฮุยหลางซื้อไว้ พอมาถึงจวนเฟิ่ง เขาเดินไปที่ห้องโถงหลัก ขณะเดียวกันก็หันไปบอกฮุยหลางว่า “ให้เหลิ่งซวงอุ้มเด็กมา”
“ขอรับ” ฮุยหลางรับคำ ก่อนจะเดินไปที่เรือนของเหลิ่งซวง
ที่เรือนหลัง หญิงชุดขาวที่ได้ยินว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมาแล้วยังคงนั่งอ่านตำราเงียบๆ นางไม่ได้ไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาเพียงเพราะเขากลับมาแล้ว และไม่อยากแสดงตัวต่อหน้าเขาอย ยู่ตลอดเวลา เพราะนางรู้ สำหรับคนอย่างเซวียนหยวนโม่เจ๋อ หากนางทำอย่างนั้นจริง เดาว่าไม่นานคงจะทำให้เขาเกลียดชัง
เมื่อถึงตอนนั้นเขาคงไม่เก็บนางไว้ข้างตัวเพราะเห็นแก่นางที่เป็นศิษย์น้องของเขา
เหลิ่งซวงอุ้มเด็กเดินเข้ามาในห้องโถง ฮุยหลางตามมาข้างๆ เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าเขา นางย่อกาย “คารวะเจ้าตำหนัก”
“อืม อุ้ม
