เด็กมานี่เถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกำชับ สายตาจับจ้องไปที่เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของเหลิ่งซวง
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ ก่อนจะอุ้มเด็กทารกเดินเข้าไปยื่นให้เขา จากนั้นก็ถอยไปยืนด้านหนึ่ง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับเด็กทารักตัวนุ่มนิ่มไปอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ลอบคิดในใจว่าภายหน้าหากลูกของพวกเขาตัวเล็กอย่างนี้ ตัวนิ่มอย่างนี้เหมือนกัน บางทีการที่มีเด็กให ห้เลี้ยงอย่างในตอนนี้ อาจทำให้เลี้ยงลูกได้ง่ายขึ้นในอนาคตก็ได้
นึกมาถึงตรงนี้ มุมปากของเขาหยักยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้ม มองดวงหน้าประณีตของเด็กน้อย เขาคิดในใจว่าลูกของเขากับอาจิ่วจะต้องงดงามกว่านี้แน่นอน เพียงแต่ ลูกของพวกเ เขาจะเหมือนเขามากกว่า? หรือว่าเหมือนอาจิ่วมากกว่ากันนะ?
“เจ้าตัวน้อย ดูสินี่อะไร?”
เขาเอากลองไม้เขย่าออกมาแกว่งเบาๆ ไข่มุกที่ห้อยลงด้านล่างสองเม็ดพลันส่ายไปมาตามการเคลื่อนไหว และกระทบกับหน้ากลองสองด้าน เกิดเป็นเสียงปึงๆๆ
เด็กน้อยถูกเสียงนั้นดึงดูดความสนใจ ดวงตาสีดำขลับจ้องของเล่นที่กำลังแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า
