อย่างเป็นประกาย จู่ๆ ก็ฉีกยิ้มกว้าง ยกมือยกเท้าขึ้นมา
อาการชื่นชอบของเด็กน้อยทำให้เซวียนหยวนโม่เจ๋อชอบใจ เขาหัวเราะในลำคอ หยอกล้อกับเด็กน้อย พลางถามว่า “เจ้าตัวน้อยนี่กินอะไรหรือยัง?”
“เรียนเจ้าตำหนัก นายท่านน้อยเพิ่งตื่นได้ไม่นาน กำลังจะป้อนอาหารแล้วเจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ ตอบ
“อืม ให้คนยกอาหารมาเถอะ! ข้าป้อนเอง” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า แต่กลับไม่รู้เลยว่าพอเขาเอ่ยคำนี้ออกไป กลับทำให้ฮุยหลางกับเหลิ่งซวงตะลึงงัน
อย่างไรเสีย ที่ผ่านมานายท่านไม่เคยทำเรื่องอย่างนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ป้อนอาหารเด็กทารก เขาที่เป็นผู้ชายจะทำเป็นหรือ?
แต่ทว่า เหลิ่งซวงตะลึงเพียงครู่เดียวก็รับคำ ก่อนจะเดินออกไป
ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด เฟิ่งจิ่วกระโดดกำแพงเข้ามาในหอยาสวรรค์จากด้านหลัง เท้าเพิ่งจะถึงพื้นก็ได้ยินเสียงตะคอก
“ใครน่ะ!”
