ตายแล้ว จะเหมือนกับภูตหมอไ ได้อย่างไร? นายท่านของข้าก็แค่คิดถึง…”
“หุบปาก!”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อขมวดคิ้วตวัดมองเขาแวบหนึ่ง เขาไม่ได้หันไปมองขอทานน้อยที่นั่งอยู่บนพื้นอีก เพียงหันตัวสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
เขารู้ว่าเฟิ่งจิ่วไม่มีทางปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ยิ่งไม่มีทางปรากฏตัวด้วยสภาพเช่นนี้ ที่เขาเดินมาทางนี้โดยไม่รู้ตัว ก็แค่เพราะคิดถึงครั้งแรกที่เจอเฟิ่งจิ่วเท่านั้น
ตอนที่เขาโยนเศษเงินที่เหน็บเอวให้ แล้วขอทานน้อยเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่สะท้อนแววประหลาดใจและแฝงแววสดใสเจ้าเล่ห์ที่เขาเห็นในชั่วขณะนั้น เขาไม่มีทางลืม
ขอทานน้อยที่พบในวันนี้ แม้จะตัวเล็กและผอมเหมือนกัน แต่เหมือนกับที่ฮุยหลางบอก ดวงตาของเขาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา แววตาประหลาดใจนั้นเกิดขึ้นเพียงเพราะเห็นเหรียญเงินที่เขาให้ เขามองไม่เห็นความคุ้นเคยในดวงตาคู่นั้น แน่นอนว่าขอทานน้อยคนนั้นเป็นอาจิ่วไปไม่ได้อยู่แล้ว
ที่สำคัญคือ เขารู้ว่าตอนนี้อาจิ่วอยู่ที่เกาะเซียนเฝิงไหล เป็นไปไม่ได้ที่จะมาปรากฏตัวที่นี่
เห็นสามคนนั้นเดินจากไป เฟิ่งจิ
