่วจึงมุมปากกระตุก ดวงตาเหมือนปลาที่ตายแล้ว? ฮุยหลางตัวดี อยากโดนดีนักใช่หรือไม่!
เธอมองเหรียญทองในชามเก่าๆ ของเธอ อดเผยยิ้มขมขื่นออกมาไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าจะให้เงินเธออีกแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ เขากลับจำเธอไม่ได้ เพราะอะไรกันนะ? เพราะเธอปลอมเป็นขอทานได้ เหมือนเกินไปอย่างนั้นหรือ?
แม้สบตากันแล้ว เขาก็ยังจำเธอไม่ได้ ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนัก
แม้เธอตั้งใจจะปิดซ่อนแววตา แม้เธอจะตั้งใจทำเป็นไม่รู้จักเขา แต่ลึกๆ ข้างในก็ยังหวังว่าเขาจะจำได้ หัวใจของผู้หญิงมักขัดแย้ง และหาเรื่องให้ตนเองอย่างนี้เสมอ
เธอทอดถอนใจ หยิบเหรียญเงินในชามเก่าๆ ขึ้นมาโยนเล่น พลันนั้นก็เห็นขอทานกลุ่มหนึ่งล้อมเข้ามา ในมือถือท่อนไม้ จ้องเธอด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม
“จะทำอะไร?” เธอพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน ตอนนี้เธอกำลังอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่อยากสนใจคนพวกนี้
“เจ้าหนู ที่นี่เป็นถิ่นของพวกข้า เจ้ารู้หรือไม่?” หนึ่งในขอทานตวาดถามขึ้นมา จ้องเหรียญเงินในมือเฟิ่งจิ่วไม่วางตา
เฟิ่งจิ่วหลุดขำ “ที่นี่เป็นถนนใหญ่แท้ๆ หนำซ้ำหากข้าจำไม่ผิด ถนนเส้นนี้เป็นของตระกูลหยางกระมัง? ที่ของตระ
