กูลหยาง ทำไมจึงกลายเป็นถิ่นของพวกเจ้าได้?”
“เจ้าหนู เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!” หนึ่งในขอทานตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด เหวี่ยงหมัดใส่เฟิ่งจิ่วทันที
………………………………….
ตอนที่ 2756 ชุดขาว
ครั้นเห็นพวกโม่เจ๋อเดินไปไกลแล้ว เฟิ่งจิ่วจึงหยิบชามและกิ่งไม้ขึ้นมากุมหัววิ่งเข้าไปในตรอกเล็กๆ ขอทานพวกนั้นรีบวิ่งตามไป “ไอ้เด็กเวร! อย่าหนีนะ!”
ขอทานพวกนั้นตะโกนไล่หลัง หลังจากตามมาถึงในตรอก พวกเขากลับเห็นขอทานน้อยไม่วิ่งหนีอีก ตรงกันข้ามกลับยืนพิงกำแพงรอพวกเขาอยู่ เห็นอย่างนั้นขอทานพวกนั้นแค่นเสียงอย่างเย้ยหยัน “ทำไมไม่หนีแล้วเล่า? เก่งนักก็หนีอีกสิ!”
เฟิ่งจิ่วถือกิ่งไม้ตบลงบนฝ่ามืออีกข้างเบาๆ มองดูคนพวกนั้นเดินเข้ามา เธอยิ้มๆ “ถ้าข้าหนีไปแล้วจะหักขาคนชั่วอย่างพวกเจ้าได้อย่างไรเล่า?”
“ไอ้เด็กเวร!”
ขอทานพวกนั้นสบถด่าอย่างรุนแรง ก่อนจะกรูกันเข้าไป ทว่า เฟิ่งจิ่วที่ตอนแรกยืนเฉียงพิงกำแพงอยู่ก็เคลื่อนไหวในตอนนี้เอง เงาร่างโฉบไหวไปข้างหน้า กิ่งไม้ในมือเคาะไปที่ขาทั้ง งสองข้างของพวกเขา เสียงกระดูกหักดังฟังชัด ขอทาน
