คนหนึ่งกรีดร้องและล้มลงไป
“เป็นขอทานทั้งที่ยังมีมือเท้าครบ? ในเมื่ออยากเป็นขอทาน อย่างนั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์พวกเจ้าเอง”
“กร๊อบ!”
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงกระดูกหักดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าพริบตาต่อมา หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเอาเข็มเงินออกมาแทงที่จุดลมปราณของคนพวกนั้น พวกเขาทำได้แค่อ้าปากแต่ไม่อาจเปล่งเสี ยงใดๆ ออกจากปากแม้แต่น้อย
เธอเก็บเข็มเงิน มือหนึ่งถือชามเก่าๆ มือหนึ่งจับกิ่งไม้กิ่งเดิม เดินออกมาโดยไม่มองคนพวกนั้นด้วยซ้ำ ทิ้งให้ขอทานที่กำลังตกตะลึงและหวาดกลัวพวกนั้นอยู่ในตรอกแคบๆ เส้นนั้น …
เมื่อกลับมาที่ถนนใหญ่ เธอมองถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะยังไม่กลับไป ลองสืบดูก่อนว่าผู้หญิงชุดขาวคนนั้นเป็นใครแล้วค่อยว่ากัน
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเดินร่อนเร่ไปทั่วเมือง ตั้งใจว่าค่อยกลับไปถามเหลิ่งหวาที่หอยาสวรรค์อีกที
ในอีกด้านหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อไปที่หอยาสวรรค์ ส่วนฮุยหลางกลับส่งหญิงชุดขาวกลับจวนเฟิ่ง ทั้งสองเดินอยู่บนเส้นทางระหว่างทางกลั
