บจวนเฟิ่ง หญิงชุดขาวถามขึ้นราวกับไม่ได้ใส่ ใจ “ฮุยหลาง เมื่อกี้เจ้าบอกว่าศิษย์พี่คิดถึงภูตหมอตอนที่เห็นขอทานน้อยคนนั้น? พวกเขาสองคนมีอะไรที่คล้ายกันงั้นหรือ?”
“ฮี่ๆ ไม่ใช่ว่าพวกเขามีอะไรที่คล้ายกัน แต่ว่า…” ฮุยหลางกำลังจะอธิบาย แต่จู่ๆ ก็หยุดพูดไป ก่อนเอ่ยอย่างอ้อมแอ้ม “แม่นางอวิ๋น ต้องขออภัยด้วย! เรื่องของนายท่านกับภูตหมอข้าพ พูดมากไม่ได้ นายท่านไม่ชอบให้ข้าปากมาก”
หญิงชุดขาวได้ฟังก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ข้าไม่ควรอยากรู้”
ครั้นเห็นว่ามาถึงหน้าประตูจวนเฟิ่งแล้ว เธอเอ่ยกับฮุยหลางว่า “ถึงหน้าจวนแล้ว เจ้ากลับไปหาศิษย์พี่เถอะ! ข้าเข้าไปคนเดียวได้”
“อย่างนั้นก็ได้ แม่นางอวิ๋นเข้าไปพักผ่อนเถอะ! ข้ากลับไปหานายท่านก่อน” ฮุยหลางเอ่ย ก่อนจะหันตัวเดินจากไป
หญิงชุดขาวมองส่งเขาจากไป จากนั้นก็เดินไปเคาะประตู เมื่อคนข้างในเปิดประตูนางจึงเข้าไปข้างใน นางไม่ได้ตรงไปที่เรือนหลังทันที แต่ถามขึ้นว่า “เหลิ่งซวงเล่า?”
“แม่นางเหลิ่งกำลังดูนายท่านน้อยอยู่ที่เรือนหลังขอรับ” บ่าวรับใช้ตอบ
