แต่กลับสามารถใช้มันกลับไปที่เมืองร้อยนทีได้
เธอก้มหน้ายกมือขึ้น มองเสื้อผ้าสีแดงสะดุดตาของตนเอง ลอบคิดว่า ‘แม้จะกลับไป ก็ไม่อาจกลับไปในสภาพที่สะดุดตาเช่นนี้ได้’ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงหายตัวเข้าไปในห้วงมิติ จัดการตนเองใ ใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในห้วงมิติ เธอสวมเสื้อผ้าขอทานที่ทั้งเก่าและขาด ดวงหน้าที่ผ่านการแปลงโฉมดูธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น เนื้อตัวดูสกปรกมอมแมม รองเท้ามีรูขาดๆ หลายรู เผยให้เห็นส้นเท้าเล็กๆ สอ องข้า
เธอมองการแต่งตัวของตนเอง ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ตอนนั้นเธอก็แต่งตัวอย่างนี้ตอนที่ตามพัวพันกับโม่เจ๋อ และเคยร่อนเร่พเนจรไปทั่วด้วยสภาพเช่นนี้ ตอนนี้ก็รู้สึกว่าการ รแต่งตัวอย่างนี้ไม่สะดุดตา และสะดวกต่อการเดินทางที่สุดแล้ว
แต่หากจากไปทั้งอย่างนี้ เดาว่าพวกเขาก็จะไปตามหาเธอที่นั่นอีก เธอต้องคิดหาวิธีหลอกล่อสายตาพวกเขาก่อน
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงนึกถึงหุ่นเชิดขึ้นมา
เฟิ่งจิ่วเดินไปที่มุมหนึ่งซึ่งมีกล่องไม้วางไว้ เธอควานหา
