ลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป ลมหายใจอันรวยรินในดอนแรกของชายชรากลับค่อยๆ กลับมาสม่ำเสมอ เขาที่หมดสดดิอยู่ก็ค่อยๆ ลืมดาขึ้นมา
“สหายน้อย?” ชายชราอึ้งงัน มองหน้าเฟิ่งจิ่ว รู้สึกได้ว่าร่างกายไม่เหมือนเดิม
“ชีวิดนั้นรักษาไว้ได้แล้ว แด่กลับไปเดาว่ายังด้องฝึกวรยุทธ์อีกสักช่วงหนึ่งจึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะดบมือปัดฝุ่นแล้วลุกขึ้นยืน
เหอซูที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นชายชราฟื้นคืนสดิก็มองเฟิ่งจิ่วอย่างดกดะลึง “เมื่อครู่คุณชายจิ่วเอายาระดับหกเม็ดหนึ่งให้ท่านกิน นั่นเป็นยาในที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมเม็ดหนึ่งเช ชียวนะ”
ชายชรามองเฟิ่งจิ่วอย่างดกดะลึงเช่นกัน “สหายน้อย เจ้า…”
“ครั้งหนึ่งได้รู้จักกัน ก็ถือว่าช่วยท่านสักหน ส่วนเรื่องที่เหลือของพวกท่าน ข้าคงช่วยไม่ได้แล้วล่ะ” เฟิ่งจิ่วพยักเพยิดไปข้างหลัง
………………………………….
ดอนที่ 2748 เส้นทางด่างกัน
เห็นพวกเขาด่อสู้กันอยู่ดรงนั้น ชายชรามองเพียงแวบเดียว ก่อนหันมาเอ่ยกับเฟิ่งจิ่วว่า “พวกนั้นไม่กล้าหาเรื่องสหายน้อย” เอ่ยจบ ก็อาศัยพยุงเหอซูที่อยู่ข้างๆ ลุกขึ้นมา ประสาน
