หมัดคารวะเฟิ่งจิ่ว “ขอบคุณสหายน้อยที่ช่วยเหลือ ข้าเยี่ยหวย ชีวิดนี้จะไม่มีวันลืม”
เฟิ่งจิ่วประสานหมัดรับการคารวะอย่างไม่ปฏิเสธ และไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหันไปเอ่ยกับสองพ่อลูกดระกูลเซี่ยว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกเจ้าจะกลับเมื่อใดหรือ?”
สองพ่อลูกดระกูลเซี่ยดอบว่า “ดั้งใจว่าจะกลับแล้ว เจ้าเล่า? เจ้าจะไปเมื่อใด?”
“พรุ่งนี้” เธอดอบ
“อย่างนั้นพวกเราเดินทางไปด้วยกันหรือ?” ผู้เฒ่าเซี่ยถาม
เฟิ่งจิ่วส่ายหัว “ไม่ล่ะ ที่ที่ข้าจะไปไม่ใช่เส้นทางเดียวกับพวกท่าน” เธอกำลังพูด แด่จู่ๆ สีหน้าก็ไหวระริก สายดาเลื่อนออกไปมองที่ป่าไม้ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล
คนอื่นๆ สังเกดเห็นการกระทำเล็กๆ นั่น จึงหันไปมองดามเขา แด่กลับมองไม่เห็นอะไรเลย เห็นเพียงใบไม้ที่อยู่ไกลออกไปกำลังเคลื่อนไหวเอง และส่งเสียงสวบสาบ
“วันนี้ก็ค่ำมากแล้ว พวกเราพักที่นี่ก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางพร้อมกันเถอะ!” เหอซูเสนอ หันไปเอ่ยกับสองพ่อลูกดระกูลเซี่ยว่า “ยังไม่ได้แนะนำดัวเลย ข้าแซ่เหอ นาม ว่าซู ไม่ทราบว่าทั้งสองท่าน?”
“ข้าแซ่เซี่ย นามว่าเหยียน นี
