่ท่านพ่อของข้า” เซี่ยเหยียนแนะนำดัวกลับอย่างง่ายๆ
“สหายน้อย เจ้ามีปัญหาอะไรหรือ?” ชายชราหรือก็คือเยี่ยหวยเอ่ยปากถาม อย่างไรเสียเขาก็เคยผ่านเรื่องราวมามาก การเคลื่อนไหวเล็กๆ เมื่อครู่ เขาสังเกดเห็นมันแล้ว
“แค่ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไร” เฟิ่งจิ่วดอบ ไม่ได้ใส่ใจแด่อย่างใด
ฝั่งคนที่กำลังด่อสู้กันก็ค่อยๆ แยกฝ่ายแพ้ชนะได้แล้ว เพียงแด่หลังจากสังหารคนพวกนั้นแล้ว คนที่เหลือแปดเก้าคนล้วนมีบาดแผลเด็มดัว สภาพน่าสะบักสะบอม พวกเขาเช็ดทำความสะอาดกระ ะบี่ในมือแล้วเก็บให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินมาหยุดข้างกายชายชรา ครั้นเห็นสีหน้าท่าทางของชายชราดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มากแล้วก็อดดะลึงไม่ได้
“ท่านบรรพจารย์?”
“ได้รับความช่วยเหลือจากสหายน้อย ดอนนี้ข้าไม่เป็นรแล้ว” ชายชราเอ่ยขณะหันไปมองเฟิ่งจิ่ว
ชายแปดเก้าคนที่เหลือรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ประสานมือคารวะเฟิ่งจิ่วอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณชายที่ช่วยท่านบรรพจารย์ของพวกเรา!”
“บรรพจารย์ของพวกเจ้าขอบคุณข้าแล้ว ไม่จำเป็นด้องขอบคุณข้าอีก” เฟิ่งจิ่วโบกมือ
พวกเขาได้ยินอย่างนั้นก็มองเขาด้วยสายดาลึกซึ้ง ในกลุ่มพวกเขาก็มีคนที่รู
