วยืนมองอยู่ข้างบน สายตาไหวระริก ในสายตาของเธอ เมื่อครู่ผู้เฒ่าเซี่ยจู่ๆ ก็ร้องลั่นขึ้นมาเอง จากนั้นก็กลิ้งตกลงไปข้างล่าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าในสายตาของผู้เฒ่าเซี่ย มองเห็นอะไรบ้าง?
เธอหรี่ตา มองบันไดสู่แดนเซียนใต้เท้านี้ ว่ากันว่าบันไดนี้จะทำให้เห็นภาพหลอนต่างๆ นานา แต่เธอเดินมาจนถึงตรงนี้ กลับไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าภาพหลอนที่ว่าคืออะไรก กันแน่?
เห็นผู้เฒ่าเซี่ยลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ได้เดินหน้าต่อ เพียงยืนรอเขาอยู่ตรงนั้น กระทั่งเห็นเขาเดินมาจนถึงตรงหน้าเธออย่างหอบหายใจ เธอจึงถามว่า “ยังไหวหรือไม่?”
“อืม ระยะนี้ข้าเคยผ่านมาแล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าจู่ๆ จะเห็นภาพลวงตา ไม่เป็นไร พักสักหน่อยก็เดินต่อได้แล้ว” ผู้เฒ่าเซี่ยเอ่ย เขาหอบหายใจ พักครู่หนึ่งแล้วเดินต่อไป
เฟิ่งจิ่วเดินอยู่ข้างๆ เธอไม่มีเหงื่อไหลเลยสักหยด แต่เสื้อผ้าของชายชราที่อยู่ข้างๆ กลับเปียกชุ่มไปหมดแล้ว ฝีเท้าเริ่มชะลอลงเรื่อยๆ ราวกับแต่ละย่างก้าวนั้นต้องใช้พลังมหาศา
