คนนั้นอายุยังน้อยแต่กลับมีความกล้าหาญลองขึ้นบันไดสู่แดนเซียน เท่านี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว”
“ก็จริง อย่างพวกเราก็ทำได้เพียงดูอยู่ข้างล่าง แม้แต่จะลองก็ยังไม่กล้า”
เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ข้างล่างแหงนหน้ามองพลางวิพากษ์วิจารณ์กันไปด้วย พวกเขามองดูเงาร่างสีแดงสะดุดตา และคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าทำไมเขาจึงไม่ขึ้นไปอีก?
ตอนนี้เฟิ่งจิ่วหยุดอยู่กับที่ไม่ได้เดินต่ออีก เพราะเธอกำลังดูสองพ่อลูกตระกูลเซี่ยที่หลังจากก้าวขึ้นบันไดขั้นที่หนึ่งร้อย ฝีเท้าของท่านผู้เฒ่าไม่ได้ช้าลงแต่อย่างใด ขณะที่ เซี่ยเหยียนนั้นเพียงเดินไปได้สองขั้นก็เริ่มรู้สึกก้าวขาลำบากแล้ว
เธอมองดูเขายกเท้าอันสั่นเทาขณะก้าวเดิน นั่นไม่ใช่อาการสั่นที่เกิดจากความกลัว แต่เป็นเพราะเท้าหนักอึ้งจนไม่ฟังคำสั่ง แต่กลับอยากจะยกเท้าก้าวเดินไปข้างหน้าสุดกำลังจนทำให้กล้ ามเนื้อกระตุกสั่น เดินไปเพียงสองขั้น เขาก็เหงื่อท่วมตัว หายใจลำบากแล้ว
“ความมุมานะในใจมีมากเกินไป จะทำให้ก้าวเดินบนขั้นบันไดนี้ได้ยาก”
เสียงราบเรียบดังขึ้นในหูข
