องเซี่ยเหยียน เขาตะลึงงัน หันหลังไปก็เห็นเด็กหนุ่มชุดแดงมาอยู่ข้างหลังตนเองตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ อยู่ห่างกันแค่สองขั้น ทว่า ในตอนนี้เอง เขามองเด ด็กหนุ่มก้าวเดินเข้ามาอย่างตกตะลึง หนึ่งขั้นหนึ่งก้าว เดินาหยุดตรงหน้าเขาอย่างผ่อนคลาย
“ด้วยวรยุทธ์ของท่าน ภายในสิบก้าวน่าจะไม่ใช่ปัญหา ไม่เชื่อหรือ? ลองปิดกั้นความมุมานะในใจแล้วเดินดู” เฟิ่งจิ่วแนะนำ จากนั้นก็ไม่มองเขาอีก เพียงก้าวขึ้นไปข้างบน แต่ละฝีก้าวด ดูสบายๆ ราวกับย่ำเดินอยู่บนพื้นเรียบ เซี่ยเหยียนตะลึงค้าง
ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาตกใจก็คือน้ำเสียงอันคุ้นเคยนั่น “ฟะ เฟิ่งจิ่ว? เจ้าก็คือเสี่ยวจิ่วหรือ?” ทั้งที่หน้าตาไม่เหมือนกัน ทั้งที่ใส่เสื้อผ้าไม่เหมือนกัน ทั้งที่บุคลิกต่างกันมาก แ แต่เสียงนี่กลับฟังดูคุ้นหูถึงขนาดนั้น
ไม่ บุคลิกจะไม่เหมือนกันได้อย่างไร? บุคลิกที่ผ่าเผยและเย่อหยิ่งนั่น ก็คือเฟิ่งจิ่วไม่ใช่หรือ? ตอนที่เขาสู้กับคนของตระกูลหร่วน กลิ่นอายอันสูงส่งของเขาก็เป็นอ
