ย่างนี้ไม่ใช่หรือ อ?
เฟิ่งจิ่วชะงักเท้าเล็กน้อย หยุดมองเขาจากบันไดที่อยู่ห่างออกไปสิบขั้น “ข้าเอง”
เซี่ยเหยียนดีใจมาก รีบปิดกั้นความมุมานะในใจอย่างไม่ลังเล พยายามทำให้อารมณ์ของตนเองกลับมาสงบนิ่งไร้คลื่น เมื่อเขาก้าวเท้าอีกครั้ง ก็ไม่ได้รู้สึกหนักอึ้งเหมือนเก่าแล้วจริงๆ
แต่ทว่า เมื่อเขาเดินขึ้นไปทีละขั้นๆ แรงกดดันและพลังอันแข็งแกร่งที่บันไดสู่แดนเซียนแผ่กระจายออกมากลับกดทับเขาจนแทบหายใจไม่ออก ซึ่งตอนนี้ เขาเดินมาได้เพียงเก้าขั้นเท่านั้น
“ดูท่า ข้าคงขึ้นไปไม่ไหวแล้ว” เขายิ้มอย่างขมขื่น รู้ว่าหากตนเองยังฝืนขึ้นไปอีก จะต้องถูกแรงกดดันจากบันไดนี้ดีดตกลงไปจนอยู่ในสภาพหายใจรวยรินแน่นอน
เฟิ่งจิ่วพยักหัวเล็กน้อย “ทำได้ดีมากแล้ว ลงไปเถอะ! ลูกและภรรยาของท่านยังรออยู่ที่บ้าน”
เซี่ยเหยียนสะท้านไปทั้งใจ มองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง ประสานหมัดคารวะเขา “ขอบคุณ”
ลูกและภรรยากำลังรอเขาอยู่ที่บ้าน แม้ไม่ได้ทำเพื่อใคร แต่เขาก็ต้องคิดถึงลูกและภรรยาที่บ้านด้วย รอดชีวิตกลับไปจึงจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เมื่อนึกถึงจุดนี้ หลังจากประสาน
