ฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ก็แค่โชคดีเท่านั้น”
ชายชรายิ้มๆ เขาเก็บหมากรุก ก่อนเงยหน้าถามเฟิ่งจิ่วว่า “ยังไม่รู้ว่าสหายน้อยชื่ออะไรเลย?”
“คนอื่นต่างเรียกข้าว่าคุณชายจิ่ว” เธอจิบสุราก่อนจะตอบ
“คุณชายจิ่ว?” ชายชราชะงักงัน ก่อนยิ้มตอบว่า “อย่างนั้นข้าเรียกเจ้าว่าสหายน้อยดีกว่า”
ทั้งสองพูดคุยกัน จากการคุยกันเฟิ่งจิ่วได้รู้ว่า ที่แท้วรยุทธ์ของชายชราก็ชะงักหยุดอยู่ที่ระดับผู้อาวุโสเซียนนานแล้ว ครั้นเห็นว่าอยู่ในตระกูลอย่างไรก็ไม่อาจทะลวงขั้นได้ อีก เขาจึงได้คิดที่จะมาลองขึ้นบันไดสู่แดนเซียนสักครั้ง
“คุณชายจิ่ว?”
เสียงเรียกด้วยความดีใจดังมา ทำให้เฟิ่งจิ่วที่กำลังคุยกับชายชราชะงักงัน หันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นกลุ่มคนที่เคยเจอในป่าต้นไม้แดง
“คุณชายจิ่ว เป็นท่านจริงหรือ? ฮ่าๆๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอท่านที่นี่” เหอซูยิ้มทักทาย ก่อนจะหันไปมองชายชราอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
