นหมากสีขาวถูกวางลงมาแล้ว
ครั้นเห็นตำแหน่งของหมากสีขาวตัวนั้น ชายชราเบิกตากว้าง ถามว่า “เจ้าวางหมากไม่ต้องคิดเลยหรือ?”
“ปกติล้วนไม่ต้อง” เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ ขณะเดียวกันก็แหงนหน้าดื่มสุรา มองชายชราที่ถือหมากอย่างกลัดกลุ้ม เมื่อใดที่เขาวางหมากลงไป เฟิ่งจิ่วก็จะวางหมากตามลงไปทันที
“ท่านแพ้แล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ขณะมองดูหมากสีดำที่ไร้หนทางไปต่อแล้ว ก่อนเอ่ยกับชายชรา
ชายชราเป่าหนวด บอกว่า “อีกหนึ่งตา!” เขาแบ่งหมากสีขาวสีดำ พลางเอ่ยว่า “ข้าเล่นหมากรุกยังไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ จะแพ้ให้เจ้าหนูอย่างเจ้าได้อย่างไร!”
“ที่จริงก็ถือว่าแพ้เพียงครึ่งเดียว” เฟิ่งจิ่วยิ้ม พลางดันหมากที่แบ่งสีเสร็จแล้วไปตรงหน้าชายชรา “ถ้าอย่างไร ท่านเอาหมากสีขาวดีหรือไม่!”
“ไม่ต้องๆ ข้าใช้สีดำดีกว่า มา อีกหนึ่งตา” เขาพยักเพยิด ก่อนจะวางหมากอย่างกระตือรือร้น
ด้วยเหตุนี้ เฟิ่งจิ่วเล่นหมากรุกกับเขาอีกสองตา ทั้งสองตานี้ชายชราล้วนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ หนำซ้ำยังแพ้แค่ครึ่งเดียว สุดท้าย ชายชราเงยหน้ามองเฟิ่งจิ่ว ก่อนเอ่ยอย่างทอดถอนใจว่ า “วันนี้ข้าเจอยอดฝีมือเข้าเสียแล้ว จำต้องยอมรับ”
เ
