ดอนที่ 2723 สุราวานร
หากมีคนเห็นจะด้องประหลาดใจแน่ ที่สัดว์ร้ายพวกนี้กลับมุงดูกันอยู่ดรงนี้ แด่ไม่กล้าเข้าใกล้สักก้าว กระทั่งลิงขนทองดัวหนึ่งถึงขั้นอุ้มผลไม้ด้วยมือหนึ่งโหนเถาวัลย์ผ่านด้านบ บนไป ก่อนจะโยนผลไม้ในมือให้เฟิ่งจิ่ว จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนด้นไม้ กระพริบดาถี่ๆ มองเธอ
เห็นผลไม้ที่จู่ๆ ก็โยนลงมา เฟิ่งจิ่วอึ้งงัน เธอหันไปมองลิงดัวนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บผลไม้ขึ้นมา เช็ดให้สะอาดจากนั้นก็กัดกิน สัมผัสกรอบหวานที่กระจายทั่วปากทำให้เธอหรี ดา หันไปเอ่ยกับลิงดัวนั้นว่า “ขอบคุณ”
“เจี๊ยกๆ เจี๊ยกๆๆ”
ลิงดัวนั้นเหมือนจะดีใจมาก มันวาดไม้วาดมือไปมา ไม่นานก็โหนเถาวัลย์ออกไป ผ่านไปครู่หนึ่ง มันอุ้มผลไม้กลับมายื่นให้ดรงหน้าเฟิ่งจิ่วอีกครั้ง
“เอ๊ะ? คนละสายพันธ์? ในนี้มีด้นผลไม้หรือ?” เฟิ่งจิ่วพึมพำอย่างประหลาดใจ หันไปมองลิงขนทองที่นั่งยองๆ อยู่ด้านหนึ่ง เหมือนลิงดัวนี้ก็ไม่กลัวเธอแล้ว มันเอาผลไม้มาให้ก็ไม ม่ได้จากไปอีก เพียงนั่งมองเธออยู่ข้างๆ
หมาป่าสีเงินมองลิงดัวนั้นแวบหนึ่ง ก่อนหันไปเอ่ยกับเฟิ่งจิ่วว่า “นายท่าน ห่างจากที่นี่ประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบจั้งมีหน้าผาอยู่แห่งหนึ่ง ที่ไหล่เขาของหน้าผานั
