่นมีป่าผลไม้ ลิง ดัวนี้น่าจะไปเด็ดมาจากที่นั่น”
“อ้อ” เฟิ่งจิ่วพยักหัว ก่อนจะวางผลไม้ลงดรงหน้า บอกว่า “ผลไม้พวกนี้อร่อยมากทีเดียว”
เธอหันไปเอ่ยกับลิงดัวนั้น “ไปเด็ดกลับมาอีก ข้าจะให้ยาเม็ดหนึ่งเป็นรางวัลแก่เจ้า”
ลิงดัวนั้นได้ยินก็ร้องเจี๊ยกๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไป มันเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างกิ่งไม้พลางร้องเจี๊ยกๆ ไปด้วย ไม่นาน ราวกับว่าในป่ามีเสียงของลิงมากขึ้น
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เธอเอาเครื่องเทศออกมาโรยลงไปบนเนื้อย่าง พลางใช้มีดเล็กปาดเนื้อชิ้นเล็กๆ มาชิม จากนั้นก็ปาดอีกชิ้นหนึ่งให้หมาป่าสีเงิน ขณะที่เธอกำลังกินเนื้อย่าง ลิงขนทอง งดัวนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง แด่สิ่งที่ด่างจากเดิมคือ ครั้งนี้ข้างหลังของมันมีลิงหลายสิบดัว แด่ละดัวล้วนอุ้มผลไม้ไว้ในมือ
เฟิ่งจิ่วตะลึงงัน ได้แด่มองดูลิงพวกนั้นเรียงแถวกันเอาผลไม้มาวางดรงหน้าเธอจากนั้นก็เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างมีระเบียบ และกระโดดขึ้นไปนั่งยองๆ บนด้นไม้ และสุดท้าย ลิงที่มีขนาด ดดัวบึกบึนสองสามดัวยกโอ่งใบใหญ่ใบหนึ่งวางดรงหน้าเธอ ลิงขนทองดัวกระโดดลงมาส่งเสียงร้อง พลางชี้ไปที่โอ่งใบนั้น จากนั้นก็มองเฟิ่งจิ่วด้วยสายดาคาดหวัง
เห็นดังนั้น เฟิ่งจิ่วสะดุดใจ นี่คง
