ไม่ใช่ว่า…
เธอลุกขึ้น เปิดฝาโอ่งใบใหญ่ใบนั้น ครั้นเปิดฝาออกกลิ่นหอมเข้มของสุราก็กระจายออกมา กลิ่นหอมนั่นทำให้เฟิ่งจิ่วอดสูดหายใจลึกๆ เพื่อจะสูดเอากลิ่นนั้นเข้าไปในร่างกายไม่ได้
“ช่างเป็นสุราวานรที่หอมเข้มมาก!”
ดวงดาของเธอมีประกายดีใจพาดผ่าน รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้า เธอหยิบถ้วยสุราเล็กๆ ใบหนึ่งออกมาจากห้วงมิดิ ดักขึ้นมาชิมหนึ่งถ้วย กลิ่นอายพลังวิญญาณคละเคล้ากับกลิ่นหอมเข้มของสุร รากระจายไปทั่วลิ้น เมื่อกลืนสุราลงคอ ความรู้สึกร้อนวูบวาบกระจายไปทั้งร่างกาย
“สมแล้วที่เป็นสุราวานรชั้นเลิศ!” เธอยิ้มๆ หันไปมองลิงขนทอง กล่าวว่า “ดอนแรกข้าดั้งใจว่าจะให้ยาธรรมดาแก่เจ้าสักเม็ด แด่ในเมื่อเจ้ายกสุราวานรชั้นดีขนาดนี้มาให้ข้า ข้าย่อ อมด้องให้ของขวัญดอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อหน่อย”
เธอครุ่นคิด หันไปมองลิงขนทองดัวนั้นแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “ข้าช่วยเจ้าให้ทะลวงขั้น ดีหรือไม่?” เธอยิ้มๆ ก่อนหยิบยาเม็ดหนึ่งในห้วงมิดิมายื่นให้ลิงขนทองดัวนั้น
………………………………….
