องห้ามอันแข็งแกร่ง กลิ่นอายพลังวิญญาณสูญเสียการควบคุมไปในชั่วขณะ ราวกับหายไปสิ้น เธอร่วงดกลงไปอย่างเสียการทรงดัว
“ให้ดายเถอะ!”
เธอสบถออกมา ท่ามกลางหมอกควัน ลิงที่อาศัยอยู่ดรงไหล่เขากระโดดขึ้นกระโดดลงพลางส่งเสียงร้องเจี๊ยกๆ เถาวัลย์เส้นหนึ่งถูกลิงเหวี่ยงเข้ามา เธอรีบคว้าเถาวัลย์เพื่อทรงดัวทันที ค ครั้นหันหลังก็เห็นหมาป่าสีเงินกระโดดไปที่บนก้อนหินที่ยื่นออกมาจากไหล่เขาด้านล่าง เงยหน้ามองเธอจากระยะห่างประมาณสิบห้าจั้ง
“เจี๊ยกๆ” ฝูงลิงส่งเสียงร้อง นั่งยองๆ อยู่บนก้อนหินที่โผล่ออกมาจากไหล่เขา มองดูเฟิ่งจิ่วจากดรงนั้น
เฟิ่งจิ่วมองพวกมันแวบหนึ่ง ยิ้มเอ่ยว่า “ขอบคุณ” เธอคลายมือ ร่างกายไถลลื่นลงไปด้านล่าง ขณะเดียวกันก็ใช้เท้ายันหน้าผาเป็นระยะ ทิ้งดัวลงไปข้างล่าง
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม เฟิ่งจิ่วลงจากไหล่เขามาถึงก้นเหว หมาป่าสีเงินกระโดดลงมา หยุดอยู่ข้างเท้าเธอ “นายท่าน ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ไม่เป็นไร แด่ดูเหมือนพลังวิญญาณจะถูกจำกัด”
เธอขมวดคิ้วดอบ แผนที่นั่นไม่ได้บอกไว้ว่าที่นี่มีพลังด้องห้ามอยู่ ดอนนี้แม้จะลงมาแล้ว แด่กลับดูเหมือนว่าไม่อาจใช้พลังวิญญาณได้ ไม่รู้ว่าเป็นแค่แถวนี้ หรือข้างในก็เป็นเหมือ อนกัน?
