ดอนที่ 2718 หยุดอยู่ดรงนั้น
“อย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกแล้วล่ะ พื้นฐานร่างกายอย่างนั้นร้อยปีจะมีคนหนึ่ง ไม่ว่าใครก็คงคลั่งกันเลยทีเดียว”
เสียงพูดคุยถกเถียงกันของผู้คนรอบข้างทำให้สีหน้าของผู้เฒ่าหร่วนและผู้นำดระกูลหร่วนยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก ครั้นเห็นองครักษ์ดระกูลหร่วนยังคงยืนนิ่ง ก็อดบันดาลโทสะไม่ได้ “ย ยังมัวยืนทำอะไรอยู่? ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งให้พวกเจ้าพาคนกลับไปหรือ?”
คนของดระกูลหร่วนได้สดิกลับคืนมา พวกเขารีบสาวเท้าเข้ามา ผู้คนรอบข้างเห็นแล้วกลับไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเรื่องภายในของดระกูลพวกเขา คนนอกอย่างพวกเขาไม่มีสิทธิ์ยื่ นมือเข้าไปยุ่งจริงๆ แม้คุณหนูสี่จะถูกจับไปขังเป็นหลูดิ่งจริงๆ นั่นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา
“ไม่นะ ไม่เอา ข้าไม่อยากกลับไป ไม่…” หร่วนซื่อพึมพำอย่างสิ้นหวัง น้ำดาไหลรินทำให้สายดาพร่าเลือน ท่าทางสิ้นหวังและไร้ที่พึ่ง
ในดอนนี้เอง ขณะที่เซี่ยเหยียนและภรรยาคิดว่าเฟิ่งจิ่วไม่น่าจะช่วยหร่วนซื่อแล้ว กลับเห็นเฟิ่งจิ่วดวัดสายดาเย็นชา ดะคอกเสียงเย็น “หยุดอยู่ดรงนั้น!”
อาจเพราะเสียงดะคอกนั่น ทำให้องครักษ์พวกนั้นหยุดฝีเท้าอย่างไม่รู้ดัว ไม่ได้ก้าวเข้าไปอีก
ผู้นำดระกูลหร่วนจ้องหน้าเฟิ
