คนที่อยู่ด้านหนึ่ง “มัวยืนอึ้งอะไรอยู่? ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ? พาตัวนางกลับไปเสีย!”
หร่วนซื่อที่ตอนแรกหน้าซีดเผือดพอได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหร่วนก็ยิ่งหวาดกลัว นางโบกมือผลักคนที่จะเข้ามาประคองนาง หันไปมองพี่ใหญ่ของนางที่มาพร้อมกับผู้เฒ่าหร่วน ก่อนจะร้อง งไห้อ้อนวอน “พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย ท่านช่วยข้าด้วย ช่วยขอร้องแทนข้าที ข้าไม่กลับไป ข้ากลับไปไม่ได้”
คุณชายใหญ่ตระกูลหร่วนมองนางด้วยสายตาซับซ้อน เอ่ยว่า “น้องสี่ เจ้ากลับไปกับพวกเขาก่อนเถอะ! ไม่เป็นไรหรอก” เขาไม่รู้ว่าเหตุใดน้องสี่ที่เคยว่านอนสอนง่ายจึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ในเวลาเพียงไม่กี่วัน หรือเพราะจากที่เคยถูกเพิกเฉยก็ได้รับความสำคัญ? จึงทำให้นางเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเช่นนี้?
ทว่า หร่วนซื่อได้ยินคำพูดของเขาแล้วกลับส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว “ไม่! ไม่! พี่ใหญ่ ข้ากลับไปไม่ได้ ข้ายังทำหน้าที่ไม่เสร็จ ทำให้ตระกูลขายหน้า พวกเขาไม่ปล่อยข้าไปแน่”
“บ่าว! มาลากตัวนางกลับไป! นี่กำลังพูดเหลวไหลอะไรอยู่!” ผู้เฒ่าหร่วนหน้าตาเคร่งเครียด ตวาดเสียงเกรี้ยว สั่งให้คนลากนางออกไป
“ไม่! ไม่นะ! ฮือ ข้าไม่กลับ…” นางร้องไห้คร่ำครวญอย่างไร้ที่พึ่ง มองหน้าคนในตระกูลแต่ละค
