ร่วนมาถึงที่ เพียงแต่ พวกเขายังไม่ทันเข้าประตูใหญ่จวนเซี่ย ก็มีคนสิบคนเดินออกมาจากข้างในก่อน
“ท่านพ่อ!” หร่วนซานเห็นว่าผู้มาคือพ่อของนาง จึงอดขานเรียกด้วยความดีใจไม่ได้
หร่วนซื่อที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ได้ยินเสียงเรียกก็เงยหน้ามอง นางสาวเท้าเร็วๆ เดินเข้าไปหา “ท่านพ่อ” นางสะอึก พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของพ่อ
“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไปรออยู่ข้างๆ ก่อน พ่อจะขอความเป็นธรรมให้เจ้าเอง!” ผู้นำตระกูลหร่วนเอ่ยเสียงขรึม สายตาคมปลาบตวัดมองผ่านฝูงชน ก่อนจะหยุดจ้องพิจารณาเฟิ่งจิ่ว จากนั้น นกลับมองไปที่ฮูหยินคนงามที่เดินตามหลังมา
“ไม่ทราบว่าฮูหยินเซี่ยจะอธิบายเรื่องนี้กับพวกเราอย่างไร?” เขาไม่ได้ถามเฟิ่งจิ่ว แต่หันไปถามนายหญิงตระกูลเซี่ยโดยตรง
“ผู้นำตระกูลหร่วน เรื่องนี้น่าจะมีการเข้าใจผิดกัน เสี่ยวจิ่วไม่ใช่เด็กอย่างนั้น” ฮูยหยินคนงามเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เดินมาหยุดข้างกายเฟิ่งจิ่ว”
“เข้าใจผิด? เหอะ!”
เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกหนักๆ “หรือจะบอกว่าลูกสาวข้าปรักปรำเขา? เขาเป็นแค่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง ลูกสาวข้ามีฐานะสูงส่ง นางหรือจะปรักปรำบ่าวรับใช้คนหนึ่งด้วยการทำลายชื่อเสียงของ ตนเอง?”
เซี่ยเหยียนที่กำลังต้อนรับผู้เฒ
