่ากัวหลังรู้ว่าคนของตระกูลหร่วนมา จึงตามมาด้วย ขณะเดียวกันผู้นำตระกูลเซี่ยก็พาคนมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยเช่นกัน ครั้นเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ผู้นำ ำตระกูลเซี่ยอึ้งงัน ก้าวเข้าไปถามความ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ผู้นำตระกูลหร่วนมาเยือนตระกูลเซี่ยแล้ว เหตุใดไม่เข้ามาดื่มชาเล่า?”
“ชาตระกูลเซี่ยของพวกท่านไม่ได้อร่อยขนาดนั้น!” ผู้นำตระกูลหร่วนเห็นคนของบ้านใหญ่มา จึงไม่มองหน้าฮูหยินของเซี่ยเหยียนอีก แต่หันไปมองผู้นำตระกูลเซี่ยแทน เอ่ยว่า “ลูกสาวของข ข้ามาเป็นแขกที่บ้านญาติสายรองของตระกูลเซี่ยของพวกท่าน แต่กลับถูกบ่าวรับใช้คนหนึ่งรังแกอย่างไม่คาดคิด ท่านว่า เรื่องนี้ควรจัดการอย่างไรดี!”
ผู้นำตระกูลเซี่ยได้ยินก็ตะลึงงัน จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามว่า “บ่าวรับใช้คนใดกำเริบเสิบสานขนาดนี้!”
“เป็นเขา เขานั่นแหละ!” หร่วนซานชี้ไปที่เฟิ่งจิ่ว
เวลานี้ เซี่ยเหยียนที่อยู่ข้างหลังเดินออกมา กล่าวว่า “ผู้นำตระกูล เขาไม่ได้เป็นบ่าวรับใช้ของเรา แต่เป็นแขกของเรา”
ผู้นำตระกูลเซี่ยมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเจ้า เจ้าไม่คิดว่าควรพูดอะไรหน่อยหรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ สาวเท้าออกมา “ผู้นำตระกูลเซี่ยพูด
