เห็นดังนั้น นางถอยหลังไปสองสามก้าว ประกายมาดมั่นพาดผ่านดวงตา ก่อนจะอ้าปากตะโกนเสียงดัง “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย…”
ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลัง ย่อมมีกลิ่นอายพลังวิญญาณปนอยู่ในเสียงด้วย เสียงของนางแผ่กระจายออกไปอย่างง่ายดาย แม้แต่คนในลานสวนก็ยังได้ยินเสียงนั้นอย่างชัด ดเจน
ผู้คนด้านหน้ากำลังสนุกสนานกันอยู่ โดยเฉพาะผู้เฒ่ากัวเองก็กำลังพากัวซิ่นหนิงมาเยี่ยมเยียนที่จวนด้วย เซี่ยเหยียนกำลังรับหน้าพวกเขา แต่ใครจะรู้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนขอความช ช่วยเหลือดังขึ้นมา
เซี่ยเหยียนตะลึงงัน หันไปกำชับพ่อบ้านที่อยู่ข้างกาย “ไป ไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”
ขณะเดียวกันที่ลานสวน ฮูหยินคนงามกับคนอื่นได้ยินก็ตกใจเช่นกัน มีคนเอ่ยด้วยความแปลกใจ “เหตุใดจึงมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ?”
“นั่นเสียงน้องสี่ของข้า!” หร่วนซานอุทานขึ้นมา สาวเท้าวิ่งไปทางเสียงนั้นทันที
ทุกคนได้ยินก็อดมองหน้ากันด้วยความตกใจไม่ได้ จากนั้นก็วิ่งไปทางที่มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยเช่นกัน…
เซี่ยซือซือวิ่งตามทุกคนไป นางไม่ระวังถูกชนจนเกือบล้ม เวลานี้เอง มือคู่หนึ่งประคองนางไว้ “ระวัง”
เสียงอ่อนโยนดังมา นางเงยหน้ามอง ครั้นเห็นว่าเป็นใครก็อดดี
