ดือดดาล “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! เสี่ยวจิ่วไม่ใช่คนอย่า างนั้น! หากเจ้ายังพูดเหลวไหลอีกข้าจะตบปากเจ้าเสีย!”
“เสี่ยวซือ!”
เซี่ยอวี้ถังเข้าไปดึงนางไว้ ส่งสายตาเป็นเชิงบอกนางว่าอย่าวู่วาม เขาหน้าตาขเคร่งเครียด จ้องคุณหนูสี่หร่วนหรูอวิ๋นด้วยสายตาคมปลาบ ก่อนเอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน “ของกินนั้นกิน นส่งเดชได้ แต่คำพูดไม่อาจพูดส่งเดชได้! เสี่ยวจิ่วไม่ใช่คนที่เจ้าจะปรักปรำส่งเดชได้!”
กัวซิ่นหนิงที่ยืนอยู่ด้านหลังฝูงชนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง เขาหันไปสังเกตเด็กสาวที่กำลังร่ำไห้แวบหนึ่ง เห็นว่าชุดกระโปรงของนางถูกฉีกขาด สภาพไม่น่าดูนัก อีกทั้งส สีหน้าก็ดูแตกตื่นลนลาน หนำซ้ำยังทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดขณะมองไปที่เฟิ่งจิ่วหลายครั้ง
เฟิ่งจิ่วหรือจะเอาเปรียบนาง? พูดตามตรง เขาไม่เชื่อจริงๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของฮูหยินคนงามดังมาจากข้างหลัง ทุกคนหันไปมอง เห็นนางเดินมาพร้อมกับฮูหยินคนอื่น จึงเปิดทางให้
“ท่านแม่ หร่วนซื่อผู้นั้นปรักปรำเสี่ยวจิ่วเจ้าค่ะ” เซี่ยซือซือรีบวิ่งไปหยุดข้างกายแม่ของนาง ก่อนจะเอ่ยอย่างเดือดดาล
เวลานี้เอง เมื่อเห็นทุกคนล้อมวงกันเข้ามาหมดแล้ว และเห็นว่าสายตาแต่ละคู่ล้วนจับจ้องมาที่เธอ ในที่สุด
