เฟิ่งจิ่วก็วางตะเกียบลง เรียกสาวใช้มาเก็บถ้วยชาม เหลือไว้เพียงสุรา จา ากนั้นก็หันไปมองฮูหยินคนงาม
“ข้าดื่มสุราอยู่ตรงนี้ คุณหนูหร่วนสี่ก็ฉีกเสื้อผ้าของนางอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็กรีดร้องขอความช่วยเหลือ” เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเล่าเรื่องทุกอย่างอย่างไม่ยี่หระ
“เจ้าเหลวไหล! น้องสี่ของข้าเป็นผู้หญิง จะทำเรื่องอย่างนั้นเพื่อปรักกรำเจ้าได้อย่างไร? เห็นอยู่ว่าเป็นเจ้าที่หลงในความงามจนคิดร้ายกับนาง!”
หร่วนซานพูดอย่างโมโห ดวงตางามจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฟิ่งจิ่ว “แม้แต่คนของตระกูลหร่วนเราก็กล้าแตะต้อง วันนี้ข้าจะควักดวงตาของเจ้าออกมาเสีย โทษฐานที่เจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สู ง!”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว นัยน์ตาสุกใสมีประกายเยือกเย็นพาดผ่าน เธอชำเลืองมองคุณหนูหร่วนสี่ด้วยรอยยิ้มเยาะ “คุณหนูหร่วนสี่ เจ้าก็อย่าเอาแต่ร้องไห้ ลองว่ามาสิ ข้าทำอะไรเจ้านะ?”
หร่วนซื่อได้ยินอย่างนั้นก็อดก้มหน้าไม่ได้ ปกปิดความละอายใจในสายตา เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของนางมีแต่ความหวาดกลัวและเจ็บปวด “พี่ชายเสี่ยวจิ่ว ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจ จะทำอย่างนี้กับข้า ท่านทำให้ข้าตกใจมากจริงๆ”
