่ครั้งเดียว ยังไม่นับว่าเป็นคนคุ้นเคย เจ้าเป็นถึงคุณหนูสี่แห่งตระกูลหร่วน อย่าเรียกข้าว่าพี่ชายเลย” เฟิ่งจิ่วแนะนำ เห็นสาวรับใช้ยกสุราอาหารมาจากด้านนอก เธอพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้สาวรับใช้วางของแล้วถอยออกไปเสีย
เธอรินสุราแล้วยกขึ้นมาจิบหนึ่งคำ ไม่ได้มองหร่วนหรูอวิ๋น เพียงเอ่ยว่า “ที่นี่เป็นเขตเรือนหลัง เจ้ากลับไปเถอะ!”
หร่วนหรูอวิ๋นมองเฟิ่งจิ่ว พูดขึ้นว่า “ท่านไม่อยากไปเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลหร่วนหรือ?”
“ไม่สนใจ” เฟิ่งจิ่วตอบ พลางเขย่าถ้วยสุราในมือ
“แต่ว่า นี่เป็นภารกิจแรกที่ผู้นำตระกูลมอบหมายให้ข้าทำ หากทำได้ไม่ดี ผู้นำตระกูลจะต้องผิดหวังแน่” นางขบเม้มริมฝีปาก มองเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ
“นั่นเกี่ยวอะไรกับข้า?” เฟิ่งจิ่วมองนางแวบหนึ่ง ถามอย่างไม่ยี่หระ
“ต้องเกี่ยวอยู่แล้ว! เป็นเพราะท่านข้าถึงได้ออกจากป่าไผ่ แต่ไหนแต่ไรพวกเขาล้วนเพิกเฉยต่อข้า ไม่ชอบข้า แต่ตอนนี้พวกเขาล้วนชอบข้า ดีกับข้ามาก นี่ล้วนเป็นเพราะท่าน!” นางมอง งเฟิ่งจิ่ว เอ่ยต่ออีกว่า “ข้าไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง ข้าอยากให้พวกเขาชอบข้าอย่างนี้ไปตลอด”
มือของเฟิ่งจิ่วที่กำลังคีบอาหารชะงักหยุด เธอมองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างจร
