ตอนที่ 2705 พูดถึงการบอกลา
เธอส่ายหน้า “ไม่ไป พวกเจ้าจะไปก็ไปเถอะ!”
“อย่างนั้นก็ได้ ข้าไปบอกท่านแม่ก่อน” เขาเอ่ย จากนั้นก็หันตัวเดินออกไป
เฟิ่งจิ่วเดินออกมา ยืดเส้นยืดสายในลานสวน ก่อนจะขานเรียก “หยินจื่อ”
หมาป่าสีเงินที่อยู่ในห้องกระโจนออกมา ย่อตัวนั่งข้างๆ เฟิ่งจิ่ว
“ไปกันเถอะ! ออกไปเดินเล่นด้านหน้ากัน” เฟิ่งจิ่วย่อตัวลูบหัวของมัน สาวเท้าเดินออกไป ตั้งใจจะไปกล่าวอำลากับพวกฮูหยินคนงาม
ในห้องโถงด้านหน้า พอได้ฟังสารจากลูกชาย ฮูหยินคนงามครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็สั่งให้คนไปปฏิเสธคนที่ตระกูลหร่วนส่งมา
“ไปตระกูลหร่วนครั้งนี้ ลูกชายและลูกสาวของข้าเกือบไม่รอดชีวิตแล้ว พวกเราคบค้ากับตระกูลหร่วนให้น้อยที่สุดดีกว่า” ฮูหยินคนงามว่า ก่อนจะเอ่ยอย่างเจ็บใจว่า “เพียงแต่ คุณหนูสามหร่วนทำตัวเช่นนั้น จะปล่อยนางไปง่ายๆ อย่างนี้ก็ยากจะสงบความโกรธ”
ทำร้ายลูกๆ ของนางแต่กลับไม่ได้รับโทษ แม้นางจะมีเมตตาขนาดไหน ก็อดทนให้เกิดเรื่องอย่างนี้ไม่ได้
เซี่ยเหยียนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตบหลังมือนางเบาๆ กล่าวว่า “นิสัยของหร่วนซานนั่นก็เป็นอย่างนั้น แม้พวกเราจะไม่สั่งสอนนาง ภายหน้าก็ต้องมีคนจัดการนางแน่นอน ไม่จำเป็นต้องไปโกรธเพราะคนอย่างนั้น
