ยิ่งไปกว่านั้น ที่สำคัญที่สุดก็คือลูกทั้งสองของเราเป็นคนดีมีฟ้าคุ้มครอง ทำให้กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น ฮูหยินคนงามหันไปมองลูกทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างล่าง ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา “เจ้าค่ะ ท่านพี่พูดได้ถูกต้องแล้ว อวี้ถังกับเสี่ยวซือกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว”
“เสี่ยวจิ่วมาแล้ว!” เซี่ยซือซือที่กำลังนั่งลูบไข่สัตว์ร้ายเล่นอยู่ด้านล่างเห็นเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างนอกก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ รีบสาวเท้าเข้าไป “เสี่ยวจิ่ว เจ้ามาได้อย่างไร?”
“ข้ามีเรื่องนิดหน่อย” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนหันไปมองสองคนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด “นายท่าน ฮูหยิน ข้ามาบอกลา”
ครั้นเอ่ยจบ คนในห้องโถงต่างก็ชะงักงัน สุดท้ายคนที่ได้สติก่อนก็คือเซี่ยอวี้ถัง
“อะไรนะ? เจ้าจะไปแล้วหรือ? เจ้าที่ไร้ญาติขาดมิตรจะไปไหน?” เซี่ยอวี้ถังถามอย่างร้อนใจ เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าเฟิ่งจิ่วจะมาบอกลา
“เสี่ยวจิ่ว เจ้าจะไปตอนนี้เลยหรือ? พวกเราเพิ่งกลับมาก็จะไปแล้วหรือ? เจ้าอย่าไปเลยนะ! อยู่ที่บ้านพวกเราดีจะตาย” เซี่ยซือซือเองก็เอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์
เซี่ยเหยียนและภรรยารู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะถูกผูกมัดอยู่ที่ใดที่หนึ่ง ช้าเร็วย่อมต้องไปจากบ้านพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู
