ซี่ยซือซือมองเฟิ่งจิ่ว ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “แม้ต่อไปจะไม่ได้เจอกันอีก แต่ข้าจะไม่ลืมเจ้า เสี่ยวจิ่ว”
“ขอบคุณ” เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ
“อ๊ะ ใช่แล้ว อีกสองวันก็จะวันเกิดท่านแม่แล้ว พวกเราซื้ออะไรให้นางหน่อยก็แล้วกัน! อีกอย่างข้าก็อยากซื้อเครื่องประดับผมด้วย ข้าได้ยินว่าในเมืองมีร้านเครื่องประดับที่ใหญ่มากอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปดูกันเถอะ!”
“ได้” เฟิ่งจิ่วตอบ หลังจากที่สอบถามตำแหน่งที่ตั้ง ทั้งสามก็มุ่งหน้าไปที่นั่น
ซื้อของเสร็จทั้งสามก็เดินเที่ยวตลาดต่อ กระทั่งฟ้าเริ่มมืดจึงค่อยกลับจวน ทว่า ทันทีที่เข้าจวนก็ได้ยินพ่อบ้านบอกว่าฮูหยินหาพวกเขา พวกเขาจึงไปที่เรือนหลัง
“ท่านแม่ ท่านหาพวกข้ามีอะไรหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซือซือวิ่งเข้าไปนั่งลงข้างๆ นาง
ฮูหยินคนงามมองเฟิ่งจิ่ว “เสี่ยวจิ่ว อวี้ถัง คุณหนูสี่หร่วนให้คนส่งเทียบเชิญมา เชิญพวกเจ้าไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนพรุ่งนี้” นางมองทั้งสองด้วยสายตาประหลาดใจ “คุณหนูหร่วนสี่ผู้นี้พวกเจ้าไปรู้จักกับนางตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
เซี่ยอวี้ถังได้ยินก็ตะลึง “คุณหนูหร่วนสี่?” เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว นึกไม่ออกในทันที จึงถามว่า “พวกเรารู้จักด้วยหรือ?”
เฟิ่งจิ่วสายตาไหวระริก ตอบว่า “เด็กสาวในป่
