าไผ่นั่น หร่วนหรูอวิ๋น”
“อ้อ นางเองรึ!” เซี่ยอวี้ถังอุทานอย่างถึงบางอ้อ ก่อนเอ่ยว่า “แต่พวกเราไม่ได้สนิทสนมอะไรกับนาง อย่างมาก็แค่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง”
“คุณหนูสี่หร่วนเป็นบุตรีสายตรงที่มีวรยุทธ์โดดเด่นของตระกูลหร่วน ได้ยินว่าโรคร้ายที่เคยเป็นไม่รู้ว่าหายได้อย่างไร ครั้นหายก็พบว่านางมีพรสวรรค์และรูปโฉมที่งดงาม ตอนนี้จึงถูกเลี้ยงดูดุจความภูมิใจของตระกูลหร่วน” ฮูหยินคนงามมองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อว่า “ระหว่างที่พวกเจ้าไม่อยู่ ตระกูลหร่วนทุ่มเทเพื่อคุณหนูสี่ผู้นี้ไปไม่น้อยเชียวล่ะ”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “นี่เป็นเทียบเชิญที่นางส่งมา หนำซ้ำยังเชิญแค่พวกเจ้าด้วย เมื่อครู่พวกเจ้าไม่อยู่บ้าน ฉะนั้นข้าจึงรับเทียบเชิญไว้ พวกเจ้าดูเองก็แล้วกันว่าจะไปหรือไม่! หากไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร เตรียมตัวจัดงานเลี้ยงวันเกิด ถึงตอนนั้นพวกเจ้าเชิญนางมาร่วมงานที่จวนเราก็ได้”
ครั้นเสนอความคิดนี้ออกไป ฮูหยินพยักหน้าเอง “คิดดูแล้วเชิญนางมาที่บ้านเราดีกว่า! จะได้ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก” อย่างไรอยู่ในบ้านของพวกเขา มีพวกเขาคอยดูแลไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นแน่
………………………………….
