นักเล่นแร่แปรธาตุอีกได้อย่างไรกัน?”
เขาเดินสาวเท้าไปช้าๆ สายตาจ้องมองไปข้างหน้า พูดขึ้นว่า “แต่เสียงนั้นฟังดูคล้ายกันมาก มีเพียงบุคลิกที่เปลี่ยนไป ไม่ค่อยเหมือนกันนัก ฉะนั้นข้าคิดว่าจะใช่คนที่มีความเกี่ยวข้องกับเฟิ่งจิ่วหรือไม่ บางที อาจเป็นครอบครัวของเขาก็ได้?”
ได้ยินอย่างนั้น แววตาของกัวซิ่นหนิงไหวระริก ไม่ได้พูดอะไรอีก ใช่แล้ว! วรยุทธ์ของเขาร้ายกาจขนาดนั้นแล้ว จะกลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุไปอีกได้อย่างไรกัน? หากเป็นอย่างนั้นจริง ก็ผิดกฏธรรมชาติมากเกินไปแล้ว
สองปู่หลานเดินไปเรื่อยๆ ขณะผ่านถนนเส้นหนึ่ง กลับเห็นเฟิ่งจิ่วที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่แผงลอยตรงมุมทางโค้ง ตอนเห็นเขา พวกเขาสองคนประหลาดใจเล็กน้อย
“ท่านปู่ นั่นเฟิ่งจิ่ว” กัวซิ่นหนิงมองเงาร่างสีเขียวที่นั่งอยู่ตรงแผงลอยเล็กๆ นั่น
“หึๆ บังเอิญจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกันที่นี่” ผู้เฒ่ากัวว่า เขาลูบหนวดเดินเข้าไป “คุณชายเฟิ่ง นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอเจ้าที่นี่!”
เฟิ่งจิ่วหันหน้ามา เห็นว่าเป็นพวกเขา จึงพยักหน้า “ข้าออกมาเดินเล่น จึงถือโอกาสหาอะไรกิน ทั้งสองท่านกินด้วยกันหรือไม่?”
“ดี” ผู้เฒ่ากัวนั่งลง กัวซิ่นหนิงเองก็นั่งลงข้างๆ ด้วย เพียงแต่สิ่งที่
