องร้ายๆ กับลูกชายและลูกสาว นางอดปวดใจและตำหนิตนเองไม่ได้
เซี่ยเหยียนเดินเข้ามาจากข้างใน สีหน้าดำคล้ำเหมือนกำลังข่มกลั้นเพลิงโทสะไว้เต็มท้อง เห็นฮูหยินหน้าตาอมทุกข์ เขาข่มกลั้นความโกรธแล้วเข้าไปปลอบใจ “ฮูหยิน เจ้าอย่าร้องไห้อีกเล ลย หลายวันมานี้เจ้านอนไม่หลับ แล้วยังร้องไห้ตลอดอย่างนี้อีก ตาบวมแดงไปหมดแล้ว”
“ท่านพี่ ท่านไปตระกูลหร่วนมา ได้ข่าวลูกของเราบ้างหรือไม่?” ฮูหยินคนงามสะอื้นถาม
“เหอะ! อย่าพูดถึงเลย ตระกูลหร่วนนี่ไม่ใช่คนด้วยซ้ำ! บอกว่าส่งคนออกไปตามหาแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังไร้ข่าวคราว ตรงกันข้ามสองสามวันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ลูกสาวในจวนที่ปกติไม่ค่อยได ด้รับความเอาใจใส่ บอกว่ามีพรวรรค์หรือปาฏิหาริย์น่าทึ่งอะไรบางอย่าง โรคที่ตอนแรกรักษาไม่ได้กลับหายแล้ว ตอนนี้คนของตระกูลหร่วนกำลังตามหาอาจารย์ชื่อดังให้นาง หารือว่าจะให้น นางเข้าไปศึกษาในสำนักเซียนใดดี”
เขานั่งลงอย่างมีน้ำโห ก่อนกล่าวอีกว่า “จากที่ข้าดู พวกเขาไม่ได้ช่วยพวกเราตามหาลูกอย่างเต็มที่เลยแม้แต่น้อย! ตอนแรกยังคิดว่าไม่อยากรบกวนท่านพ่อที่กำลังกักตัวฝึกตนอยู่ แต่จากที่ดูตอนนี้คงไม่ได้การแล้วล่ะ”
ฮูหยินคนงามได้ยินก็ปวดใจ “เกรงว่า
