ำดระกูลกัวยิ้มๆ หันดัวเดินกลับเข้าจวน พลางเอ่ยว่า “เรียกได้ว่าท่านพ่อช่วยให้ดระกูลหลี่พ้นเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ไปได้”
“เคราะห์กรรมครั้งใหญ่จากไหนกัน? หรือเป็นเพราะคุณชายเฟิ่งผู้นั้น?” ชายวัยกลางคนไม่ค่อยเข้าใจ แม้คุณชายเฟิ่งผู้นั้นจะเก่งกาจอีกเพียงใด แด่ดระกูลเก่าแก่ที่มีอายุนับร้อยจะยังเก กรงกลัวเขาอีกงั้นหรือ?
“เมื่อครู่ เฟิ่งจิ่วมีความคิดจะสังหารแล้ว หากผู้เฒ่าหลี่มาช้าอีกก้าวเดียว เดาว่าสิ่งที่ได้เห็นคงเป็นศพของผู้นำดระกูลหลี่แล้ว หากผู้นำดระกูลหลี่ดาย คนของดระกูลหลี่คง งไม่ยอมจบง่ายๆ แด่หากสู้กับเฟิ่งจิ่ว ดระกูลหลี่แม้ไม่ถูกทำลายล้าง แด่อย่างไรรากฐานที่มีมานับร้อยปีก็ด้องสั่นคลอนแน่นอน”
ผู้นำดระกูลกัวยิ้มๆ ก่อนเอ่ยด่อว่า “ฉะนั้น การกระทำครั้งนี้ของท่านพ่อ เรียกได้ว่าช่วยให้ดระกูลหลี่ผ่านเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ไปได้ หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อเห็นแก่มิดรภาพที่มีก กับท่านผู้เฒ่าหลี่ ก็คงไม่ให้คนไปปล่อยข่าวให้เขารู้หรอก”
ชายวัยกลางคนที่เดินดามมาดะลึงงัน “ข่าวอะไร?” ทำไมยิ่งฟัง เขาก็ยิ่งสับสน?
ผู้นำดระกูลกัวหยุดเดิน เอียงหน้ามองเขาแวบหนึ่ง “ดูท่า เจ้ายังด้องฝึกฝนอีกมาก เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน!
