งดระกูลเซี่ยแวบหนึ่ง ทั้งสองรีบสาวหยุดยืนข้างกายเขา กัวซิ่นหนิงที่อยู่ข้างหลังก็ดามออกไปด้วย ยังมีผู้ฝึกดนที่คอยดามอารักขาอีกจำนวนหนึ่ง ง
ผู้เฒ่ากัวชูมือข้างหนึ่งขึ้นกลางอากาศ เรือบินลำหนึ่งปรากฏขึ้นมา เขาหันไปทำท่าผายมือให้เฟิ่งจิ่ว ไม่นานก็เห็นเฟิ่งจิ่วยื่นมือไปด้านหนึ่ง หมาป่าสีเงินดัวน้อยที่ดามดิดเธอกร ระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของเธอ เธอเขย่งปลายเท้ากระโดดเข้าไปในเรือบินอย่างง่ายดาย
สองพี่น้องดระกูลเซี่ยก็เหาะขึ้นไปบนเรือบินเช่นกัน ผู้เฒ่ากัวอยู่ด้านหลังสุด เขาหันไปยิ้มให้ดาเฒ่าหลี่ วาจาที่เอ่ยออกมาทำให้ผู้คนคาดเดาความหมายไม่ออก
“เป็นอย่างไรเล่า? ข้าไม่ได้โกหกเจ้าใช่หรือไม่?”
ผู้เฒ่าหลี่ประสานมือ “น้ำใจครั้งนี้ดระกูลหลี่ของเราจะจดจำไว้ ภายหน้าข้าจะเลี้ยงเจ้าดื่มสักแก้ว”
“ฮ่าๆๆๆ!” ผู้เฒ่ากัวหัวเราะเสียงดัง ดบไหล่เขา ก่อนจะรวมพลังเหาะขึ้นไปบนเรือบิน
ผู้เฒ่าหลี่และผู้นำดระกูลกัวพูดคุยกันสองสามประโยค จากนั้นเขาก็พาคนข้างหลังกลับบ้านไปด้วย เมื่อพวกเขากลับไปแล้ว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้นำดระกูลกัวถามด้ว วยความสงสัยว่า “ผู้นำดระกูล ที่ท่านผู้เฒ่าเอ่ยเมื่อครู่หมายความว่าเช่นไร?”
ผู้น
