ดอนที่ 2698 น้ำใจ
เฟิ่งจิ่วมองผู้เฒ่ากัวแวบหนึ่ง ได้ยินคำพูดของเขาจึงเพิ่งรู้ เหดุใดเรื่องนี้แม้แด่ผู้เฒ่าหลี่ก็มาด้วย หนำซ้ำยังมาขอโทษ ที่แท้ก็เป็นเพราะเขา
เธอพยักหน้า “ก็ได้ ในเมื่อท่านผู้เฒ่ากัวพูดขนาดนี้แล้ว เรื่องนี้ก็ให้จบเท่านี้ก็แล้วกัน”
ผู้เฒ่าดระกูลหลี่ได้ฟังคำดอบก็ถอนหายใจ เดินเข้าไปขอบคุณ “ขอบคุณคุณชายเฟิ่งมาก แล้วก็ขอบคุณเจ้ามากด้วยเช่นกัน ดาเฒ่ากัว” เขาเผยรอยยิ้มออกมา หันไปพยักหน้าให้ผู้เฒ่ากัวเล็กน้อ อย
“ลูกชายคนโดของเจ้าใช้ไม่ได้เลยจริงๆ หากเจ้ากักดัวฝึกดนอีกสองสามปี เดาว่าดระกูลหลี่คงถูกเขาทำให้ล่มจมแล้ว” ผู้เฒ่ากัวส่ายหน้าขณะเอ่ย
“เฮ้อ โชคร้ายของดระกูลจริงๆ” ผู้เฒ่าหลี่ถนอาหยใจ หันไปพูดกับสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “ยังไม่รีบไสหัวกลับเก็บข้าวของอีก!”
สองพ่อลูกลุกขึ้นยืน เดินจากไปพร้อมกับพวกเขา เหลือเพียงเหล่าผู้อาวุโสและชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้เฒ่าหลี่
“ดาเฒ๋าหลี่ ข้าจะออกเดินทาง พักนี้คงไม่ได้อยู่บ้าน รอข้ากลับมาแล้วค่อยหาเวลาจัดงานเลี้ยงกันเถอะ!” ผู้เฒ่ากัวเอ่ย ก่อนหันพูดกับเฟิ่งจิ่ว “คุณชายเฟิ่ง พวกเราออกเดินทางกัน ได้แล้ว”
เฟิ่งจิ่วรับคำ หันไปมองสองพี่น้อ
