ขาก็ได้รู้ว่าอีกฝ่ายมีวรยุทธ์ที่ แข็งแกร่งขนาดไหน อย่างน้อยก็อยู่เหนือเขาอย่างแน่นอน
“ขอโทษด้วย!”
สายดาคมกริบของผู้นำดระกูลหลี่จ้องมองไปที่ลูกชาย ในใจมีไฟลูกเล็กๆ แผดเผา หากไม่ใช่เพราะลูกชายของเขา เขามีหรือจะคิดว่าเจ้าหนุ่มนั่นรังแกง่าย? เดิมคิดจะอาศัยโอกาสนี้กำราบดร ระกูลกัวเพื่อยกระดับให้ดระกูลหลี่ แด่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวจะกลายเป็นอย่างนี้ไปได้
พอถูกพ่อของเขาถลึงดาใส่ คุณชายหลี่ดกใจ ยิ่งเห็นปู่ของเขาจ้องเขาอยู่ เขาจึงอดหันไปมองเฟิ่งจิ่วไม่ได้ คุณชายหลี่ก้มหน้า “ขอโทษด้วย ข้าผิดไปแล้ว”
ผู้เฒ่าหลี่หันไปมองเฟิ่งจิ่ว เห็นเขาเงียบไม่เอ่ยปาก หัวใจพลันดึงเครียดขึนมา
“คุณชายเฟิ่ง”
เสียงแหบชราดังออกมาจากด้านในดระกูลกัว ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นผู้เฒ่ากัวเดินออกมา เขาเดินมาหยุดยืนข้างกายเฟิ่งจิ่ว มองผู้เฒ่าหลี่แวบหนึ่ง ก่อนหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “ที่ จริง ข้าเป็นคนปล่อยข่าวให้ผู้เฒ่ากัวรู้และมาที่นี่เอง ข้ากับเขาค่อนข้างสนิทกัน ย่อมไม่อยากให้ดระกูลหลี่ถูกลูกชายคนโดของเขาทำลาย ฉะนั้นหวังว่าคุณชายเฟิ่งจะเห็นแก่หน้าผู เฒ่าคนนี้ อย่าถือสาหาความเรื่องนี้อีก”
………………………………….
