ะยะ กระทั่งมาถึงห้องโถงด้านหน้า มันเห็นเจ้านายของมันเข้าไป มันจึงเข้าไปด้วย จากนั้นก็เดินไปนั่งที่มุมห้อง
มาถึงห้องโถง สายตาของเฟิ่งจิ่วจับจ้องไปที่ชายชราที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถง เห็นเขามีบุคลิกที่สุขุม สีหน้าแดงเรื่อ ท่าทางกระปรี้กระเปร่า หนวดสีขาว และท่าทางน่าเกรงขามแฝง งแววอ่อนโยน ทำให้เธอคิดถึงท่านปู่อย่างบอกไม่ถูก
แม้ว่าตอนนี้ท่านปู่ของเธอจะยิ่งเด็กลงเรื่อยๆ แต่เทียบกับใบหน้าเยาว์วัยของเขา แต่น้ำเสียงและใบหน้าแก่ชราอ่อนโยนในปีนั้นกลับตราตรึงอยู่ในใจของเธอยิ่งกว่า
สายตาของผู้เฒ่ากัวกวาดมองผ่านสองพี่น้องตระกูลเซี่ย ก่อนจะหยุดอยู่ที่เฟิ่งจิ่ว ตอนที่มองไปแวบแรก รู้สึกเพียงว่าเด็กหนุ่มคนนี้ช่างธรรมดาเหลือเกิน ดวงหน้าที่นับได้ว่าแค่สะอ อาดสะอ้านนั่นในสายตาของคนที่เคยเห็นชายหญิงรูปงามมานับไม่ถ้วน ก็เรียกได้แค่ว่าธรรมดามาก ไม่มีอะไรสะดุดตาเลยสักนิด
ทว่า เพราะความธรรมดาที่ไม่สะดุดตานี้เอง ที่ทำให้เขารู้สึกว่าไม่ธรรมดา เด็กหนุ่มเช่นนี้ หากไม่สังเกตดีๆ ก็อาจมองข้ามไปง่ายๆ และน
