ิก ล้วนไม่เป็นผลดีต่อใครทั้งสิ้น” กัวซิ่นหนิงเอามือไขว้หลังขณะเอ่ย จ้องเขาด้วยสีหน้าสุขุม
“ปล่อยผ่านไป? ฮ่าๆๆ! เจ้าแซ่กัว เจ้าคิดว่าตระกูลหลี่ของข้ารังแกง่ายนักหรือ? บอกเจ้าให้ หากวันนี้เจ้าหนูนี่ไม่คุกเข่าขอโทษข้า ข้าจะไม่วันจบสิ้นกับเขาแน่!”
ชายแซ่หลี่อดทนต่อความเจ็บปวดวางท่าใหญ่โต เขาจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างเคียดแค้น
กัวซิ่นหนิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่ว “นี่ก็ค่ำมากแล้ว พวกเรากลับกันก่อนเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเล็กน้อย สาวเท้าออกเดิน สองพี่สองตระกูลเซี่ยรีบตามติดไป ในเวลานั้นเอง ชายแซ่หลี่เอื้อมมือหมายจะรั้ง กัวซิ่นหนิงยื่นมือออกไปผลักเขา เตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา า
“คุณชายหลี่ รีบกลับไปใส่ยาเสียเถอะ!”
พูดจบ ก็ตามพวกเฟิ่งจิ่วกลับตระกูลกัวด้วยกัน เห็นพวกเขาเดินจากไปโดยไม่มีใครกล้าห้าม ชายแซ่หลี่กัดฟันจ้องแผ่นหลังพวกเขา “กัวซิ่นหนิงตัวดี! คอยดูไว้เถอะ!” เขาใช้มือหนึ่งก กุมแผลแล้วเดินออกไป มุ่งหน้ากลับบ้านของตนเอง
ครั้นกลับถึงตระกูลกัว กัวซิ่นหนิงส่งพวกเขากลับเ
