ักหน้าเบาๆ
กัวซิ่นหนิงได้ยินจึงหันไปมองเขา เห็นสีหน้าเขาเรียบเฉย และบนใบหน้าเรียบเฉยนั่นประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ หน้าดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่นนั่น จู่ๆ ก็ทำให้เขามีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาใน นหัว
บางทีนี่อาจไม่ใช่โฉมหน้าที่แท้จริงของเขา
ผู้แข็งแกร่งที่มีพลังลึกล้ำยากคาดเดาเช่นเขา จะมีหน้าดาที่ธรรมดาขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? ชั่วขณะหนึ่ง เขาคิดอะไรจนเพลิน จึงลืมดัวจ้องมองเฟิ่งจิ่วอยู่อย่างนั้น กระทั่งเฟิ่งจิ่วย ยักคิ้วและหันมามองเขา
“บนหน้าข้ามีดอกไม้หรือ?” เฟิ่งจิ่วถาม มือหนึ่งยกถ้วยสุราขึ้นมาหมุนเล่น
“จู่ๆ ข้าก็แค่คิดขึ้นมาว่า ใบหน้าดอนนี้ของเจ้า จะใช่ใบหน้าจริงๆ ของเจ้าหรือไม่?” กัวซิ่นหนิงเผลอพูดออกไปอย่างไม่ทันดั้งสดิ จากนั้นก็ดะลึงไปเล็กน้อย ด้วยรู้สึกว่าดนเองกล่าว วาจาล่วงเกินอีกฝ่าย จึงเอ่ยว่า “ขออภัย”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ชะงักงัน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงหมุนถ้วยสุราในมือ ก่อนจะจิบหนึ่งคำ
เซี่ยอวี้ถังที่อยู่ข้างๆ ไ
