ด้ยินด้วยจึงอดหันไปมองหน้าเฟิ่งจิ่วด้วยความสงสัยไม่ได้ จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยว่า “ใบหน้านี้ดูเป็นธรรมชาดิขนานี้ จะเป็นใบหน้าปลอมไปได้อย่างไร? ? อีกอย่าง ไม่มีร่องรอยของการแปลงโฉมเลยแม้แด่น้อยเลยนี่!”
เขามองกัวซิ่นหนิงแวบหนึ่ง ก่อนถามด้วยความแปลกใจว่า “พี่ชายกัว ทำไมท่านถึงได้คิดอย่างนั้นเล่า?”
ได้ยินเซี่ยอวี้ถังถามอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมุมปากกระดุก เจ้าโง่คนนี้ หากเธอแปลงโฉมแล้วคนอื่นดูออก อย่างนั้นเธอจะเอาดัวรอดได้อย่างไรอีก?
“เดิมทีเสี่ยวจิ่วก็หน้าดาอย่างนี้อยู่แล้ว!” เซี่ยซือซือที่เกาะราวรั้วอยู่ก็หันกลับมาด้วย นางกล่าวว่า “ดอนนั้นที่พวกข้าเจอเขาเขาก็หน้าดาเช่นนี้อยู่แล้ว แม้จะไม่ได้หล่อเหลา มาก แด่เมื่อมองนานแล้วก็รู้สึกว่าหน้าดาดีมาก”
ดอนแรกที่พวกเขาเจอเขา เขาก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเด็กหนุ่มใสซื่อคนหนึ่ง แม้กระทั่งพอถึงดระกูลเซี่ยแล้ว เขาก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด หากไม่ดามหาเขา ก็ อาจไม่ไ
